Every Day is A Reward

ตามสัญญา วันนี้จะพาเดินขึ้นบ้านจะบูสีกันล่ะ

ก่อนอื่นขอแนะนำ ไกด์กิติมศักดิ์ของเราก่อน “นะซึ” เป็นชาวละหู่แดง หรือมูเซอแดงและดำรงตำแหน่งสมาชิก อบต. ดูแลบริหารสองหมู่บ้าน (แน่นอนว่ามีบ้านจะบูสีเป็นหนึ่งในนั้น) รวมทั้งได้รับเลือกเป็นประธานสภา อบต. ด้วย ถ้าไม่มีนะซึนี่ จะบูสีเทรคกิ้งของเราคงจะลำบากลำบนกว่านี้เยอะ (อาจถึงขึ้นเดินไม่ถึงบ้านจะบูสีได้เลยนะเนี่ย) เพราะมีนะซึึช่วยขับรถมาขนสัมภาระของเราไปส่งให้ ทำให้เราแค่พาร่างกายไปให้ถึงแค่นั้นก็พอ

พวกเราออกเดินทางจากบ้านกลางกันช่วงสายๆ หลังจากอิ่มหนำสำราญกับข้าวต้มเช้า และจิบชาร้อนๆ จนได้ที่ นะซึและจะแร ก็มารับเราไปสู่จุดเริ่มต้นจะบูสีเทรคกิ้ง (ดูรูปเส้นทางประกอบได้ที่นี่) โดยระยะทางประเมินของเทรคกิ้งไกด์จะแร บอกเราว่าเดินประมาณ 5-6 กม. จากจุดตั้งต้นก็จะถึงที่หมาย

แรกๆ พวกเราก็เดินกันชิลๆ เดินไปชิมลูกไม้ข้างทางไป เห็นต้นอะไรจะแรแนะนำว่ากินได้ก็ลองชิม ชิมไปเปรี้ยวไปขำไป

ช่วงไหนภูมิทัศน์สวยงาม ก็แวะถ่ายรูปกันเป็นระยะๆ

คงจะเนื่องจากยังเป็นทางราบ ไม่ค่อยกินแรงนัก พวกเราเลยยังพอมีแรงขำ เดินไปยิ้มไปอย่างที่เห็น

จะแรบอกว่าบ้านจะบูสีอยู่หมู่ 9 ดังนั้นพวกเราตั้งต้นจากหมู่บ้าน 5 ก็ต้องเดินผ่านหลายหมู่บ้านอยู่ นี่ก็เริ่มเข้าเขตหมู่บ้านหนึ่งระหว่างทางไปบ้านจะบูสี

และก็อีกหมู่บ้านหนึ่ง …

หมู่บ้านนี้ “พนาสวรรค์” สมชื่อ สร้างบ้านกันกลางป่ากลางเนินเขากันเลยทีเดียว

ส่วนร้านค้านี้ เป็นแหล่งชุมชนร้านค้าสุดท้ายก่อนที่เราจะเข้าสู่เส้นทางป่าและดอยของจริง ต่อจากนี้จะแรจะพาเดินเส้นทางเข้าบ้านจะบูสี ซึ่งจะไม่มีบ้านให้เห็นอีกแล้ว  พวกเราจึงแวะเติมพลังชีวิตกันไว้เป็นก๊อกสุดท้ายกันก่อน

ราวตากผ้า ท่ามกลางธรรมชาติ สวยแปลกตาดี เก็บภาพมาฝากระหว่างพักเติมพลัง

หลังจากนั้นเส้นทางก็เริ่มเป็นป่ารกขึ้นเรื่อย สังเกตได้ว่าไม่มีไร่ชาบริเวณภูเขาแล้ว

ภาพนี้เป็นภาพสุดท้ายที่ผู้เขียนถ่ายไว้ก่อนจะเก็บกล้องเข้ากระเป๋า เนื่องจากเส้นทางเร่ิมอันตรายต่อสุขภาพกายและสุขภาพกล้อง ตัวลื่นล้มตกเขาไม่เป็นไร (มีประกัน) แต่กล้องตกนี่เสียดายหลายตังค์เน้อ (ไม่มีประกันอ่ะ)

และแล้ว … แต่นแตนแต๊น …​สุดท้ายคณะเราทั้ง 5 คน หลังจากผ่านการดึง ลาก ดัน(ทุรัง) ก็สามารถผ่านด่านทรหดถึงบ้านจะบูสีจนได้ มานั่งพักกันที่ศาลา 100 ปีสมเด็จย่าฯ กันอย่างเกือบหมดสภาพ

ทั้งนี้จะแรเล่าให้ฟังว่า ปรกติแล้วจะแรใช้เวลาเดินโดยเฉลี่ยแค่ 1 ชั่วโมง แต่พวกเราใช้เวลาไปตั้ง 4 ชั่วโมง ผิดปรกติอย่างแรงจนชาวละหู่ด้วยกันทักจะแรว่า “ทำไมเดินช้าจัง?”

โอ้ว อันนี้เร็วสุดในชีวิตแล้วค่ะ ป้าขา

อ้อ สำหรับช่วงนี้ใครที่อยากเห็นหน้าจะแร เทรคกิ้งไกด์หนุ่มหล่อชาวละหู่แดงของเรา ก็ขอบอกให้อดใจรอพบเขาในตอนหน้า ในวันพรุ่งนี้จะมีบรรยากาศเต็มๆ ของค่ำคืนที่บ้านจะบูสีให้ชมกัน