Shopping at Bonanza “alike” in Beijing

วันอาทิตย์มาเยือนที่ไร เราก็หาเรื่องไปเที่ยวชมเมืองปักกิ่งกันทุกที สำหรับอาทิตย์นี้เป็นคิวของการตะลุยย่านชอปปิ้ง เรียกง่ายๆ ว่า ย่านโบนันซ่าของปักกิ่งก็แล้วกัน

เป็นธรรมดาว่ากองทัพย่อมเดินด้วยท้อง ฉนั้นก่อนจะเริ่มมหกรรมช๊อบจึงต้องเติมกำลังกันก่อน มื้อกลางวันนี้จึงเป็นอาหารญี่ปุ่น “ซูชิราง” ที่กำลังได้รับความนิยมจากชาวปักกิ่งเป็นอย่างมาก มื้อกลางวันนี้คนแน่นเลยล่ะ โต๊ะแทบไม่มีที่ว่าง สนนราคาและรสชาดก็โอเค สามารถกลับมาเยือนอีกหลายๆ รอบได้

หลังจากท้องอิ่มแล้วเราก็ออกเดินทางไปยังจุดมุ่งหมายคือ ย่านมหาวิทยาลัย อันเป็นสถานที่ตั้งของ “โบนันซ่าปักกิ่ง” (จริงๆ เขามีชื่อเรียกภาษาจีน แต่ผู้เขียนจำไม่ได้ซะแล้ว) ไหนๆ ก็มาถึงมหาวิทยาลัยแล้ว เลยชักรูปประตูมหาวิทยาลัยเก็บไว้เป็นที่ระลึกสักสองใบ

ผู้เขียนคิดเอาเองว่า ตึกที่เป็นแหล่งช๊อปปิ้งนั้นอยู่ใกล้มหาวิทยาลัย เพราะสามารถดักลูกค้าได้ง่าย สินค้าที่ขายก็เน้นราคาย่อมเยาว์เหมาะกับเยาวชน นักศึกษา ที่ยังมีสะตุ้งสตางค์ไม่มากนัก เห็นมั๊ยล่ะ ว่าเหมือน “โบนันซ่าบ้านเราเลย” ภายในตึกก็แบ่งซอยเป็นร้านเล็กๆ คล้ายๆ กันด้วย สินค้าที่วางขายก็มีตั้งแต่กางเกงยีน เสื้อยืด ถุงเท้า หมวก กระเป๋า รองเท้า ฯลฯ ส่วนราคานั้นบอกผ่านมากกว่าครึ่ง ถ้าไม่ต่อ ถือว่าแพง ถ้าต่อก็แล้วแต่ ความสามารถของแต่ละคนค่ะ

สำหรับผู้เขียนก็ได้ของมา 4 ชิ้น เป็นเสื้อโปโล 3 ตัว ตัวละ 30 หยวน กับถุงเท้า 4 คู่ 10 หยวน และเข็มขัด 1 เส้น 28 หยวน ถึงแม้จะร้อน เหนื่อย แต่ก็คุ้ม …

จากนั้นเราก็แว่บไปย่าน “ไห่หลง” อันเป็นย่านสินค้า IT เพื่อซื้อของเล็กๆ น้อยๆ กัน คราวนี้ยังไม่คิดซื้อของหนัก ราคาแพง เนื่องจากต้องทำการสำรวจเปรียบเทียบกับราคาในไทยให้ดีก่อน แถมสินค้า IT ที่ีนี่ ถ้าคิดจะซื้อ brand name ต้องดูให้ดีเสียก่อน ตาดีตาร้ายอาจได้ brand เทียมมาได้

เสร็จธุระจากไห่หลงแล้ว เราก็มุ่งสู่จุดหมายปลายทางสุดท้ายของวันนี้ คือ ร้านอาหารเกาหลี แต่ระหว่างทางก่อนเข้าร้าน เจอรถเข็นขายผลไม้ กับ โรตีมะตะบะ แบบจีน เลยชักรูปมาฝากกันก่อน

ผลไม้ที่นี่ไม่แช่เย็นค่ะ แบ่งขายด้วยการเสียบไม้หุ้มพลาสติกอย่างที่เห็นในรูป สนนราคากิ่งล่ะ 3 หยวน มีทั้งสััปปะรด แคนตาลูป ฯลฯ

ส่วนรถเข็นทางขวานี่ ผู้เขียนเล็งๆ ดูแล้ว อาหารที่ขายน่าจะคล้ายๆ โรตีมะตะบะ บ้านเรา แกมีเตากะทะแบนๆ ใบหนึ่ง แล้วพอมีคนสั่งอาหาร ตาคนขายแกก็จะตอกไข่ใส่กระทะ ทอดให้แบๆ กรอบๆ แล้วโรยผัก โรยเนื้อ ใส่ลงไป ห่อด้วยถุงพลาสติกเป็นอันเสร็จสรรพ (อันนี้น่าอันตรายจัง) ส่วนราคานั้นไม่ทราบ เพราะไม่ได้สั่งมากินค่ะ (ที่จริงก็อยากทดลองอยู่เหมือนกัน แต่อาหารเกาหลีรออยู่ตรงหน้าน่ะสิ)

เอาล่ะ สุดท้ายเราก็มาถึงร้านเป้าหมายจนได้ หน้าร้านถ้าดูเผลินๆ จะไม่นึกว่าเป็นร้านอาหาร ถ้าเทียบกับร้านข้างๆ แล้ว มาคนเดียวไม่รู้จักนี่ คงเมินร้านนี้ แล้วเข้าร้านข้างๆ แน่นอน

แต่น้องทั้งสองที่เดินนำหน้าเข้าไปก่อนนี้ ยืนยันเสียงหนักแน่นว่า “ร้านนี้แน่นอนพี่” แล้วเดินลิ่วเข้าไปเลย ผู้เขียนก็ได้แต่พยักหน้าตามไป ไม่มีปัญญาต่อรองไปร้านอื่นหรอกค่ะ ส่งภาษาเป็นกับเขาซะที่ไหน … อย่างไรก็ตาม เมื่อได้ชิมอาหาร และเปรียบเทียบกับราคาที่จ่ายแล้ว “ร้านนี้แน่นอนค่ะ”​ ต้องเก็บไปบอกคนต่อๆ ไปที่จะมาเยือนปักกิ่งรอบหน้า เรื่องของเรื่องคือ เป็นร้านสำหรับนักศึกษากระเป๋าเบาอีกแล้วค่ะ ลูกค้าในร้านส่วนใหญ่ก็เป็นหนุ่มสาวเกาหลี ที่มาเรียนที่มหาวิทยาลัยในปักกิ่งนี้ ดังนั้นราคาจึงย่อมเยาว์และรสชาดนั้นก็รับประกันได้

ตามเคย ถ่ายได้แค่สองรูป ก่อนอาหารเต็มชุดจะมา พออาหารมาก็ลืมทุกที ก็เลยมีแค่เครื่องเคียงและซุปกิมจิเต้าหู้ มาฝากให้ดูนะคะ … อร่อยมากค่ะ

สัปดาห์หน้ายังไม่ได้วางแผนว่าจะไปไหน แต่รับรองว่าไปแน่ๆ แล้วจะมาเล่าให้ฟังใหม่ค่ะ