คนจน คนรวย และพอเพียง …
เมื่อเช้าวันก่อนฟังรายการวิทยุกรีนเวฟ ช่วงดีเจคุยกันสองคน (ต้องขอโทษจำชื่อไม่ได้จริงๆ ใครรู้บอกด้วยนะคะ ช่วงเช้าวันจันทร์ประมาณ 10 โมง) เรื่องจนๆ รวยๆ เขาบอกว่า สหรัฐฯ มีการทำวิจัยด้วยการเก็บสถิติกลุ่มตัวอย่างอะไรประมาณนี้ มาเป็นเวลา 18 ปี ได้ข้อสรุปว่า เรื่องความจนความรวยนั้นไม่เกี่ยวกับ IQ อะไรเลย หมายความว่าคนที่ก่อร่างสร้างตัวจนร่ำรวย (แน่นอนว่าไม่นับพวกรวยมรดก) นั้นไม่จำเป็นต้องเป็นคนฉลาดเลอเลิศเหนือกว่าคนอื่นเขาไปเสียทุุกคน และคนที่ฉลาดสุดๆ ก็มีบ่อยครั้งที่ไม่ได้ใช้ความฉลาดทางวิชาการ ไปกับการจัดการเรื่องเงินเลย …
ฟังมาถึงตรงนี้ก็อึ้งนิดหน่อย … ก็คนที่ก่อร่างสร้างตัวจนร่ำรวยนี่ ไม่นับว่า “ฉลาด” ด้วยตัวเขาเองอยู่แล้วเหรอ การวัด IQ อาจไม่ครอบคลุมความฉลาดเฉพาะทางของเค้าก็ได้นะ เช่น คนที่สามารถมองเห็นโอกาสทำเงินจากสิ่งต่างๆ รอบตัว ในขณะที่คนฉลาด IQ นั้นมองไม่เห็น
ดีเจกรีนเวฟยังมีความเห็นในเรื่องจนๆ รวยๆ ขยายออกไปถึงว่า “อาจจะมีหลายคนเลือกอยู่อย่างจนๆ แต่มีความสุขกับการไม่มี เพราะอย่างไรก็จนเท่าเดิม ไม่มากไม่น้อยไปกว่านี้อีกแล้ว น่าจะดีกว่าเศรษฐีหลายคนที่รวยล้นฟ้าแต่กลับไม่มีความสุข เพราะมัวแต่วิตกกังวลว่าตัวเองจะรวยน้อยลงกว่าเมื่อวาน”
อืม … ที่น่าคิดก็คือ แล้วเศรษฐีทุกคนเค้าทุกข์เพราะ “กลัวรวยน้อยลง” จริงเหรอ คงไม่จริงหรอก
ส่วน จนอย่างมีความสุข เพราะ “เราจะไม่จนน้อยลงกว่านี้”มันจริงกับคนจนทุกคนจริงเหรอ
ต่อไปนี้เป็นบทสนทนาที่คิดขึ้นเอง ระหว่างเศรษฐีผู้อมทุกข์ในสายตาของคนจนผู้ยิ่งใหญ่สองคนในยุคบริโภคนิยม …
ิองุ่นเปรี้ยว - พวกคนรวยน่ะเหรอ ไม่มีความสุขร๊อก วันๆ นั่งกอดเงิน กลัวจะรวยไม่เท่าคนอื่น กลัวจะรวยน้อยลงน่ะ
มะนาวหวาน - สู้พวกเราไม่ได้ ไม่มีก็ไม่ทุกข์ มีเท่าไรก็ใช้เท่านั้น อยู่อย่างพอเพียงไง
เศรษฐี - งั้นลองสลับชีวิตกันมั๊ย ผมไม่มีความสุข คุณไม่มีความทุกข์ คุณคงไม่แลกกับผมแหงเลย เสียเปรียบชัดๆ
องุ่นเปรี้ยวมะนาวหวาน - แลก!
เอ้อ …คงจะมีบ้างหรอก ที่พูดว่า “ชีวิตคนรวยนั้นไม่มีความสุข” โดยไม่องุ่นเปรี้ยวมะนาวหวาน คาดว่าคนพูดนั้นต้องเป็นคนรวย หรืออย่างน้้อยก็ต้องเคยรวยมาก่อน ลำพังคนอย่างเราไม่เคยรวย แล้วพูดปาวๆ ไปว่า “ชีวิตคนรวยไม่มีความสุข”นั้น ออกจะเป็นการโกหกตัวเองไปนิดนึง ถ้าในใจเราแอบๆ คิดว่า ชาตินี้ขอลองรวยกับเขาสักหน
